اطلاعاتی در خصوص واژن زنان

واژن یک کانال فیبروماسکولر بوده و با زاویه ۶۰ تا ۷۰ درجه از سطح افق از یک طرف به گردن رحم و از طرف دیگر به وستیبول متصل راست ( در قسمت میانی دارای تحدب به جلو میباشد ) و راه ارتباطی رحم با محیط خارج می باشد ، طول واژن به طور متوسط ۷ تا ۱۰ سانتیمتر است .

بدلیل اینکه محل اتصال دیوارهٔ خلفی واژن به سرویکس بالاتر از دیوارهٔ قدامی است و نیز بدلیل زاویهٔ بین محور سرویکس و محور فوقانی واژن (  ۷۰ تا ۹۰ درجه ) طول دیوارهٔ خلفی واژن ( ۷۰ – ۱۰ cm ) حدود ۲ تا ۳ سانتی متر بیشتر از طول دیوارهٔ قدامی ( ۶  – ۸ cm ) آن است . در حالت طبیعی سرویکس کمی به داخل واژن پیشروی کرده است به طوریکه بافت مخاطی واژن این قسمت از سرویکس را نیز پوشانده و به این قسمت سرویکس Portio Vagina گفته می شود . فضای بین این قسمت سرویکس و دیواره  واژن موسوم به fornix بوده و به چهار ناحیه فورنیکس قدامی ، فورنیکس خلفی و دو فورنیکس جانبی تقسیم می شود . فورنیکس خلفی عمق بیشتری داشته و در مجاور ( قدام ) بن بست رکتواوترین ( rectouterine Cul – de – sac ) یا بن بست دوگلاس ( douglas cul – de – Sac )  قرار دارد . بن بست دوگلاس یکی از به اصطلاح چاله های حفره صفاقی بوده و مایعات حاصل از پروسه های پاتولوژیک صفاقی در آن ناحیه جمع می شوند و میتوان از طریق فورنیکس خلفی به آن دست یافت ( culdocentesis ) در حالت عادی دیواره قدامی و خلفی واژن روی هم خوابیده اند ( در قسمت دیستال به صورت H شکل ) . قطر واژن بطور متوسط ۳ تا ۴ سانتی متر می باشد ( در محل عبور از کف لگن و دیافراگم اوروژنیتال کاملاً تنگ ۱ – ۷ می شود ) . واژن دارای قابلیت اتساع بسیار بالایی است ( خصوصاً در زمان حاملگی و زایمان ) و علت اصلی آن وجود چین یا برآمدگی های حلقوی ( از ستونهای اپی تلیال ) موسوم به  rugae است .

این برجستگی ها در دوران کلیماکتریک به تدریج تحلیل رفته و در نهایت محو می شوند . همچنین در طول خط میانی هر یک از دیواره های قدامی و خلفی واژن یک ستیغ طولی وجود دارد که ستوان های واژن گفته می شود .

جدار واژن از سه لایه تشکیل شده است . ( ۱ ) پوشش سطحی ، ( ۲ ) لایهٔ عضلانی و ( ۳ ) ادوانتیس . پوشش سطحی واژن از جنسی  اپی تلیوم سنگفرشی مطبق غیرشاخی ( که تا دهانه  خارجی سرویکس را نیز پوشانده است ) بوده و فاقد غدد مخاطی واقعی می باشد و آن چه از آن به

عنوان ترشحات یا موکوس واژن نام برده می شود در واقع مقداری ترشحات رحم ( گردن رحم ) ، ترانسودای مواد از غشاء واژن و مراد حاصل از اثر باکتری های موجود در واژن ( لاکتوباسیل ها ، از جمله باسیل دودرلن ) بر روی سلول های کنده شده اپی تلیوم واژن است ( تخمیر محتوی گلیکوژن بسیار بالای این سلولها ) .

( نکته ) اپی تلیوم واژن بالقوه توانایی کراتینیزه شدن را دارد ( در صورتی که پوشش سطحی واژن بطور مستقیم با محیط خارج در ارتباط باشد ، نظیر زمان پرولاپس  ) .

PH واژن تحت تأثیر هورمون های تخمدان ، فلرر میکروبی واژن و ترشحات سرویکس است و به همین دلیل در دوران مختلف زندگی ( حتی در زمان های مختلف سیکل قاعدگی ) متفاوت است ( جدول ۱ – ۱ ) . pH واژن در دوران قبل از بلوغ ۸/۶ تا ۲/۷ . در زنان بالغ غیرحامله ۴ تا ۵ بوده و در دوران بارداری در محدودهٔ ۵/۳ تا ۵/۴ حفظ می شود . اپی تلیوم واژن تحت تأثیر هورمون استروژن تکامل یافته و میزان گلیکوژن سلول های آن افزایش می یابد و این سلول ها و ذخایر گلیکوژنی آنها ( پس از کنده شدن ) تحت تاثیر لاکتوباسیل ها قرار گرفته و موجب اسیدی شدن محیط واژن می شود ( تولید اسیدلاکتیک ) . ترشحات سرویکس قلیایی بوده و لذا PH قسمت پروکسیمال واژن بالاتر از PH در قسمت های میانی و دیستال می باشد .

دسته‌بندی‌ها: سلامت جنسی

برچسب‌ها: ,,,,