تدابیر درمانی شلی کف لگن

اول از هر چیز بایستی در صورت امکان عوامل مستعد کننده و مسبب پرولاپز لگن اصلاح و برطرف شوند . بعد از آن نوبت به تقویت عضلات و بافت های حمایت کننده می رسد که از سه طریق تمرینات فیزیکی ، وسایل مکانیکی حمایتی ( pessary ) و جراحی صورت می گیرد .

به گزارش مجله زنان، در موارد خفیف و بدون علامت پرولاپس تمرینات فیزیکی به تنهایی کافی است . در موارد علامت دار بایستی بر حسب مورد اقدام به جراحی یا استفاده از وسایل مکانیکی حمایتی نمود مسئله مهم در رابطه با تصمیم به جراحی ، اطمینان حاصل کردن از این موضوع است که علائم و شکایات واقعاً مربوط به پرولاپس بوده و با درمان برطرف می شوند . نکته کلیدی دال بر این مسئله رفع علائم در حالت استراحت استراحت درازکش و یا استفاده از پساری است .

  • تمرینات فیزیکی : به کمک ورزشهای Kegel می توان کف لگن ( خصوصاً پوبوکوکسی ژئوس ) را قوی نمود ( البته فقط عضلات اداری ) که تا حدی در بی اختیاری ادرار مؤثر است . برای این منظور بایستی از بیمار خواسته شود تا همانند متوقف کردن ادرار و مدفوع عضلات کف لگن را منقبض و شل نماید ( به کرات در طی روز ، حالات ایستاده ، نشسته ، و درازکش ) .

نکته : در زنان سنین پری منوپاز استروژن درمانی ( خوراکی یا واژینال ) تا حدودی کمک کننده است .

  1. II) وسایل مکانیکی ( Pessary ) : پساریها وسایل مکانیکی هستند که در داخل واژن قرار گرفته و با بالابردن ساختمانهای لگن آنها را در وضعیت آناتومیک خود قرار می دهد که معمولاً همانند موقعیت دیافراگم جا گذاشته می شوند . از پساریها در مواردیکه (۱) جراحی ممنوع بوده ، یا (۲) دوران حاملگی یا نفاسی و یا (۳) درمان زخم دکوبیتوس قبل از جراحی استفاده می شود . به دلیل عوارض جدی آنها ( خصوصاً عفونت و نکروز ) بایستی این گروه از بیماران بطور دائم تحت نظر باشند .

III) جراحی : بطور کلی موارد پرولاپس درجه سه ( عبور از پرده بکارت ) بایستی از طریق جراحی درمان شونده که برحسب مورد از یک ترمیم ساده ( کولپورافی قدامی یا خلفی ) گرفته تا هیسترکتومی متفاوت خواهد بود .

دسته‌بندی‌ها: بیماری زنان

برچسب‌ها: ,,,,,