تنهایی به هنگام ترس و پیشرفت

شاید هراس انگیزترین نوع تنهایی برای زن، زمانی اتفاق بیفتد که فردی که او به طور معمول به او مراجعه می کند تا آرام شود، خود منبع تهدید و ترس باشد. مردان به دلیل قدرت و نیروی عصبانیت نفس گیرشان، با زنان می جنگند. اغلب مودان نمی دانند عصبانیت آن ها تا چه اندازه برای زنان تهدید آمیز و هراسناک است.

حتی وقتی مخاطب مردان به هنگام عصبانیت، همسرشان نباشد، باز هم تاثیر خود را می گذارد. صدای خشمگین باعث می شود زنان از روی ترس، واکنش نشان دهند و میزان کورتیزول در خون آن ها افزایش پیدا کند. اگر مردی عادت به عصبانیت یا واکنش بیش از اندازه داشته باشد و هر از گاهی چنین رفتاری را از خود نشان دهد، همسرش در وضعیت ثابتی از ترس و احتیاط زندگی می کند و نمی تواند با او به طور کامل راحت باشد یا در کنارش احساس امنیت کند. در حالی که راحتی و امنیت، پیش نیاز عشق، محبت وارتباط است.

‏مرد هرگز نمی تواند به طور کامل ترس زن را درک کند؛ درست همان گونه که زن هرگز نمی تواند آسیب پذیری مرد را در برابر شرم، به طور کامل بفهمد. مرد باید حرف های همسرش را جدی بگیرد و عصبانیتش را که اغلب از حس ناخوداگاه و غیرمنطقی شکست ناشی می شود، مهار کند. در غیر این صورت، او همسرش را در ترس رها می کند و در نهایت، روابط میان خود و همسرش را به نابودی می کشاند.

تنهای در آستانه ی پیشرفت

با آنکه واقعیت این است که به طور متوسط، درآمد مردان از زنان بیشتر است، یک سوم از مردان امریکایی، درآمدشان کمتر از همسرشان است. این ممکن است موجب شرم مردان شود. البته دلیل این شرم این نیست که همسرشان از توانایی آن ها در اداره ی منزل اننقاد می کند یا باعث شرم آن ها می شود بلکه آن ها از تصویری که در ذهن خود و ذهن دوستانشان وجود دارد، شرمسار می شوند؛ تصویری قدیمی و سنتی که می گوید مرد باید نان اور اصلی خانه باشد و مخارج خانه را بر دوش بکشد. اسن تصورات، زوجین را در حصاری محدود می کند؛ هر چه زن بیشتر پیشرفت می کند، مود احساس بدتری پیدا می کند. در تتبجه، نفرت مرد که دلیل آن نه موفقیت زن بلکه نفرم خودش است، باعث جدایی آن ها می شود.

دسته‌بندی‌ها: روانشناسی,روانشناسی خانواده

برچسب‌ها: ,,