درمان پروستاتیت حاد

استفاده از آنتی بیوتیکها نخستین اقدام درمانی در پروستاتیت حاد است و اغلب در مدت کوتاهی (حداکثر ۲ هفته) موجب درمان بیماری می شود.

بعضی از آنتی بیوتیکها نفوذ بسیار ضعیفی به داخل کپسول پروستات دارند و برخی دیگر، مانند سیپروفلوکساسین، کو – تری موکسازول و تتراسیکلین ها به خوبی از این کپسولی عبور می کنند. در پروستاتیت حاد برخلاف پروستاتیت مزمن باکتریایی، نفوذ آنتی بوتیک به پروستات چندان مهم نیست زیرا عفونت شدید موجب گسیختگی سد پروستات – خون می شود.

برای درمان پروستاتیت های حاد بالقوه تهدید کننده حیات باید آنتی بیوتیک کشنده باکتری (مثل کینولون ها) استفاده کرد و نه آنتی بیوتیک آهسته کننده رشد باکتری (مثل تتراسیکلین).

بیماران بسیار بد حال باید در بیمارستان بستری شوند ولی بیماران نه چندان بدحال را می توان در منزل و با استفاده از استراحت، مسکن، ملین و مایع درمانی درمان نمود.

بیماران دچار احتباس ادرار باید با استفاده از سوند زدن مکرر یا خالی کردن ادرار از ناحیه بالای استخوان عانه ( به وسیله ی سوزن مخصوص)، تحت نظر پزشک درمان شوند.

عدم پاسخ پروستاتیت حاد به آنتی بیوتیک ها، احتمال وجود آبسه پروستات را مطرح می کند و باید آزمایش های تصویر برداری، مانند سونوگرافی از راه رکتوم (transrectal ultrasound ; TRUS)  انجام شوند.

میکروب ایشریشیاکلی (E.Coli) قادر است لایه بیولوژیکی تولید کند که سبب می شود عامل بیماریزا در پروستات باقی بماند.

عاقبت پروستاتیت حاد

معمولا پروستاتیت حاد بدون باقی گذاشتن عارضه به طور کامل درمان می شود.

علائم و نشانه های پروستاتیت مزمن باکتریایی

پروستاتیت مزمن باکتریایی، بیماری نسبتاً نادری است (کمتر از ۵٪ بیماران دارای علایم مرتبط با پروستات غیر مبتلا به بزرگی خوش خیم پروستات دچار پروستاتیت مزبور هستند).

این بیماری معمولا با تابلوی شبیه عفونت ادراری متناوب که با عفونت ادراری عود کننده ای که از عفونت مزمن پروستات منشأ گرفته است تظاهر می یابد.
ممکن است به طور کاملی نشانه ای موجود نباشد مگر اینکه عفونت مثانه هم روی داده باشد و مشکلی سازترین ناراحتی، معمولا عفونت مکرر مثانه (سیستیت؛ Cystitis) است. معمولا نشانه های بیماری بیشتر طول می کشند و اغلب تب وجود ندارد.

تشخیص پروستاتیت مزمن باکتریایی

در پروستاتیت مزمن باکتریایی، با اینکه باکتریها در پروستات حضور دارند ولی معمولاً ایجاد علایم نمی کنند و وجود عفونت پروستات با کشت ادرار و نیز آزمایش مایع پروستات (که از طریق ماساژ پروستات و با وارد کردن انگشت پزشک به داخلی مقعد بیمار به دست میآید) تشخیص داده می شود. چنان چه در اثر ماساژ پروستات مایعی به دست نیاید، ممکن است در نمونه ادراری که پس از ماساژ پروستات گرفته می شود، باکتریهای مربوط به پروستات وجود داشته باشند.

ممکن است مقدار آنتی ژن اختصاصی پروستات (prOState Specificantigen; PSA که معمولا در سرطان پروستات افزایش مییابد در پروستات هم افزایش نشان دهد.

درمان پروستاتیت مزمن باکتریایی

دوره های طولانی (۴ تا ۸ تا ۱۲ هفته ای) درمان با آنتی بیوتیکهایی که به خوبی به پروستات نفوذ می کنند ضرورت دارد (بتا- لاکتام ها و نیتروفورانتویین بیتأثیر هستند).

داروهایی که به خوبی به پروستات نفوذ می کنند عبارتند از: کینولون ها (سیپروفلوکساسین، لووفلوکساسین)، سولفامیدها(کو– تری موکسازول) و ماکرولیدها (اریترومایسین، کلاریترومایسین).

عفونت های مقاوم در ۸۰٪ موارد با داروهای مسدود کننده آلفا مثل تامسولوسین (FlomaX)، آلفوزوسین]، یا استفاده دراز مدت از دوز کم آنتی بیوتیک درمان می شوند.

عفونت های عود کننده ممکن است ناشی از ادرار کردن ناکافی (در اثر بزرگی خوش خیم پروستات، مثانه عصبی)، سنگ های پروستات یا ناهنجاری ساختمانی پروستات که به عنوان مخزن عفونت عملی می کند باشند.

پیش از این، انجام ماساژ پروستات، اضافه بر دوره های درمان آنتی بیوتیکی را مفید می دانستند ولی این موضوع به اثبات نرسیده است.

عاقبت پروستاتیت مزمن باکتریایی

احتمالی عود بیماری، با گذشت زمان زیاد است و به بیش از ۵۰٪ میرسد.

دسته‌بندی‌ها: سلامت جنسی

برچسب‌ها: ,,,,,,