شبکیه ی چشم چه خصوصیاتی دارد ؟

دو منطقه از شبکیه دارای خواص زیر می باشد :

نقطه کور، منطقه سفیدی است که ۵ر۱ میلیمتر قطر داشته و درست در نقطه ای که عصب بینایی به شبکیه متصل شده و گسترش می یابد، قرار دارد. این قسمت سلولهای حسی نیست و هیچ نقشی در بینایی ایفا نمی کند.

یک سطح محدود از شبکیه (فرورفتگی با قطر حدود ۲ میلیمتر به نام لکه زرد) و به ویژه مرکز آن تنها نقطه ای است که قادر است جزئیات را تشخیص دهد. بنابراین چشم باید قابل تغییر و هدایت باشد، به صورتی که اجزای مختلف جسم، هریک به نوبه خود برای دید واضح روی این سطح حساس تطبیق داده شوند. لکه زرد فقط دارای سلولهای مخروطی است و حساسیت شبکیه هرچه از این لکه دور می شود، به تدریج کاهش می یابد.
بنابراین ما می توانیم بخشهای زیر را تشخیص دهیم؛

دید مرکزی، که واضح است و بر اثر تطابق تصویر روی لکه زرد حاصل می شود.

دید کناری، که گنگ است و از تابش اشعه نورانی به اطراف لکه زرد به وجود می آید و تصویر آن غیر از تصویری است که روی لکه زرد ایجاد می شود.

لکه زرد برای مشاهده جزئیات به کار می رود و از دید کناری شبکیه برای دیدن مجموعه و جهت دادن به دید مرکزی استفاده می شود. اگر لکه زرد از بین برود، درک جزئیات امکانپذیر نیست و در صورتی که شبکیه کناری دچار نقص شود، چشم برای دیدن اطراف اجسام و جهت یابی مرکز دچار اشکال می شود.

دید مستقیم به طور خودکار روی لکه زرد که تصویر به سمت آن ارسال می شود متمرکز می گردد. به عنوان مثال در حال مطالعه، سطح کوچک لکه زرد که به اندازه ته سوزن، یعنی حدود یک ده هزارم کل شبکیه است (۱۵سانتیمتر مربع) باعث می شود که ما فقط بتوانیم دو یا سه کلمه را با یکدیگر ببینیم و چشم ما برای آوردن کلمات دیگر روی محور لکه زرد، باید دائماً در حال جابجایی باشد.

هنگامی که اشعه نورانی روی لکه زرد می تابد، مردمک به شدت منقبض می شود، در حالی که اگر این اشعه بر روی سایر قسمتهای شبکیه منعکس شود، انقباض بسیار ضعیفتر خواهد بود.

دسته‌بندی‌ها: گوناگون

برچسب‌ها: ,,