نقش منگنز در تغذیه

منگنز، فلزی است که به طور وسیع در بافتهای گیاهان و جانوران یافت می شود. منگنز از مواد معدنی کمیاب بدن انسان است.

به گزارش مجله زنان، حدود ۲۰ میلی گرم منگنز در بدن انسان وجود دارد که قسمت اعظم آن در استخوان ها ذخیره شده است.

منگنز در تشکیل یافت همبند، چربی، کلسترول، استخوان، عوامل انعقاد خون و پروتئین نقش دارد و برای عملکرد طبیعی مغز و پردازشی اکسیژن نیز ضروری است.

منگنز در ترکیب «منگنز سوپر اکسید دسیموآت» (MnSaD) که نوعی آنتی اکسیدان است و بدن را از مواد سمی محافظت می کند حضور دارد.

منگنز و دیگر عناصر کمیاب، استحکام استخوان را در دوران بعد از یائسگی زنان افزایش میدهند.

منگنز در آجیل (به خصوصی گردو و بادام)، سبوس گندم و غلات کامل، سبزیجات سبزرنگ، جگر، قلوه، بادام زمینی، لوبیا، میوههای خشک، غلات عمل آوری شده، گوشت و محصولات خشک شده به مقدار خیلی کم و در غذاهای تغییر شکل نیافته مثلی نان غلات و حبوبات به میزان زیاد یافت می شود.

مگنز به شکل قرص یا کپسول، معمولا همراه با سایر ویتامین ها و مواد معدنی قابل دسترسی است.

مقدار مجاز توصیه شده در رژیم غذایی برای منگنز وجود ندارد و مقدار لازم، تا حدی است که از بروز علایم کمبود آن پیشگیری کند.

مقدار کافی و مطمئن مصرف روزانه ی منگنز در بزرگسالان ۱/۶ تا ۲/۵ میلی گرم، در کودکان ۱/۲ تا ۱/۵ میلی گرم و در شیرخواران ۰/۰۰۳ تا ۰/۶ میلی گرم است.

مس

مس، فلزی است که بدن به مقدار کمی از آن نیاز دارد.

مس از مواد غذایی اساسی است که به تولید هموگلوبین، یعنی جزء اصلی گلبول قرمز کمک می کند. مسی همچنین در تولید انرژی و انواع کلاژن، بخشی مهم استخوانی ها و بافت همبند و عملکرد صحیح سیستم عصبی و محافظت از رشته های عصبی نقشی دارد.

مس، دستگاه ایمنی بدن را تقویت می کند و علایم تورم مفصل و سایر التهاب ها و علایم آلرژی را کاهش میدهد.

میزان نیاز روزانه ی بدن به مس بسیار کم است و در بزرگسالان به ۷۰۰ تا۹۰۰ میکروگرم، در کودکان به ۳۴۰ تا ۴۴۰ میکروگرم و در شیرخواران به ۲۰۰ تا ۲۲۰ میکروگرم میرسد.

مس در انواع منابع غذایی، مانند میگو، صدف ماهی و نیز در دلی، جگر و قلوه، آجیل (فندق، گردو، بادام، پسته)، حبوبات (به ویژه عدسی، لوبیا، بادام زمینی)، شکلات، کاکائو، غلات (مثل پوسته ی سبوسی، گندم خرد شده و سبوسی کشمشی)، میوه و سبزیجات (مثلی میوه های خشک، قارچ، گوجهفرنگی، سیبزمینی، موز، گریپ فروت و آووکادو)، ملاس و فلفل سیاه و نیز در آب قابل شربی که در لوله های مسی جریان دارد یافت می شود.

مسی، جزء لازم بسیاری از آنزیمها، از جمله سیتوکروم اکسیداز را تشکیل میدهد. • مصرف مقدار زیاد مسی موجب تهوع، استفراغ، درد معده، سردرد، سرگیجه، ضعف و اسهال میشود. مرگ دیده شود.

نکته:

از مصرف غذاهای اسیدی که در ظروف مسی نگهداری شدهاند خودداری کنید.

دسته‌بندی‌ها: تغذیه و سلامتی

برچسب‌ها: ,,,,,